در روزهای پرآشوب جهان، جایی که حقیقت در میان غبارِ فریب‌ها گم شده است، بازگشت به سوی «نماز جمعه»، فراتر از یک عبادتِ روتین، یک «اعلامِ حضور» است. امروز در حسن‌آباد، خاکِ این دیار، شاهدِ تلاقیِ دوباره‌ی زمین و آسمان بود؛ شاهدِ ایستادنِ مردمی که بر مصلایِ حق، نه برای تکرارِ یک آیین، بلکه برای تجدیدِ میثاق با خدایِ جبار و رهبریِ ولایت ایستادند.
نماز جمعه‌ی امروزِ حسن‌آباد، تنها تجمعی برای تکبیر گفتن نبود؛ یک «مجمعِ مقاومت» بود. در هر سجده‌ای که در این خاکِ پاک فرود آمد، پژواکِ صدایِ عاشورا شنیده می‌شد و در هر تکبیری که از گلوهایِ مؤمنان برآمده، معنایِ «لَبّیک» در خون‌ها جاری بود. ما در حسن‌آباد، در این نقطه استراتژیک و این خاکِ ایثارگر، یادآور شدیم که ایستادگی، تنها یک شعار نیست، بلکه یک «هویت» است که با خونِ شهدا و با صلحِ با حق، در تار و پودِ این شهر تنیده شده است.
خطبه‌های امروز، تنها کلماتی نبودند که از منبر برآمده باشند؛ آن‌ها «فرمانِ ایستادگی» بودند. در عصرِ جنگ‌های نرم و هجمه‌های فرهنگی، وقتی مصلایِ حسن‌آباد این‌گونه پر از جمعیت می‌شود، یعنی حصارِ دشمن در برابرِ ایمانِ ما فرو می‌ریزد. این تجمع، پیامِ روشنی به جهانیان است: «ما در حسن‌آباد، بر سرِ اصولِ خود ایستاده‌ایم؛ از مذهبِ خود نمی‌گذریم و از خاکِ خود دفاع می‌کنیم.»
ما می‌دانیم که مسیرِ حق، مسیرِ دشواری است، اما وقتی مصلایِ این شهر، این‌گونه خروشان و با صلابت برپا می‌شود، می‌دانیم که پیروزی، تنها یک وعده‌ی الهی نیست، بلکه یک «حتمیتِ تاریخی» است. حسن‌آباد امروز، نه تنها یک شهر، بلکه یک «محرابِ مقاومت» است؛ جایی که از آن، سپیده‌دمِ پیروزیِ نهایی، مژده داده می‌شود.
ای ساکنانِ عزیزِ این دیارِ قدسی، ای ایثارگرانِ این خاک؛ صلحِ شما با حق، و ایستادگیِ شما در برابرِ باطل، همان چیزی است که تاریخ را از آنِ ما خواهد کرد. نمازِ ما، پناهگاهِ ما، و قدرتِ ماست.
